ฉันสุดจะทนแล้ว จริงๆ แล้วเพราะแผนสร้างสรรค์ถูกปิดทำให้รู้สึกไม่ดี พ่อก็ถามฉันเรื่อยๆ ว่าเที่ยงกินอะไร สุดท้ายก็ทำอาหารสองอย่างนี้ คือเต้าหู้ผัดถั่วงอก กับเห็ดหูหนูผัดเห็ดทะเล แล้วก็คนละชามข้าวสวย

ตอนแรกฉันตั้งใจจะกินขนมปัง แต่ดูแล้วขนมปังไม่พอ พ่อบอกให้กินข้าว ฉันก็ถามว่า ข้าวถูกแมลงหนอนกินจนเหลือแค่ไหน แล้วจะกินข้าวได้ยังไง เขาก็บอกว่าไม่ได้กินไม่ได้ แล้วก็โยนความผิดให้ฉันเรื่องหนอนแมลงกินข้าว บอกว่าเป็นเพราะฉันไม่จัดการ ไม่ดูแล เขาพูดแบบนี้ได้ยังไง มันชัดเจนว่าเขาเอาเศษข้าวโพดไปปล่อยในบ้านในวันที่อากาศร้อนจัด จนเกิดหนอนแมลงกินทั่วบ้าน ข้าวของในบ้านเขาก็เต็มไปหมด เสื้อผ้าเก่า ผ้าห่มเก่า กล่องกระดาษเก่า ก็วางเต็มไปหมด ฉันไม่อยากพูดอะไรแล้ว ก็ไม่สามารถทำความสะอาดได้ พอฉันทำความสะอาด เขาก็บอกว่ารู้แต่จะทิ้ง ถ้าไม่ทิ้งจะทำความสะอาดยังไง ฉันก็กลัวจะให้รูปบ้านสามห้องของฉันดู กลัวจะคิดว่าฉันเป็นขอทาน ฉันก็ต้องกลั้นใจไว้ ต่อให้เป็นคนเช่าอยู่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ คิดจะหนีออกจากบ้านนี้เมื่อไหร่ก็ต้องทำให้ได้ ตอนนี้ข้าวในชามก็เป็นข้าวที่ฉันซื้อในแอปพลิเคชัน邮储生活ด้วยเงิน 1 บาท เป็นข้าวห่อสูญญากาศหนึ่งกิโลกรัม ไม่งั้นวันนี้ฉันคงไม่รู้จะกินอะไรแล้ว โอ้ย.